grzybek

No i stało się. Z Wrocławia przyjechał do rodziny na Wybrzeżu Janek73 więc wspólnie z Krisem1313 zorganizowaliśmy wędkarską wyprawę. Celem pierwszego dnia naznaczyliśmy śledzia jako cel główny. Ryby w ogromnych ławicach migrowały wzdłuż Zatoki Gdańskiej w koryta delty Wisły. Namierzaliśmy je w Martwej i Śmiałej Wiśle, wokół Portu Północnego. Przy okazji chcieliśmy zaprezentować koledze dostępne z łodzi nasze łowiska, techniki i ryby. Była okazja pokazać jak łowimy morskie sreberka - wędrowne trocie. Woda trochę zmącona, wydaje się, że głównym nurtem zeszła fala podeszczowa. Może to efekt pracujących na Martwej Wiśle pogłębiarek? Wiatr ze wschodu przygnał ją w naszą stronę. Też możliwe. Niestety, żadna torpeda nie chciała uderzyć w nasze zestawy więc oberwało się śledziowi Jako, że był pierwszy dzień weekendu ludzi na łodziach i na brzegu była cała masa. Nabrzeże wzdłuż Kapitanatu Portu Gdańsk, Westerplatte, główki portu w Górkach Wschodnich i Zachodnich...oblężone! Rozwinęliśmy zestawy i hulaj dusza - piekła nie ma! Wyposzczone po zimie apetyty, rozbudzone masą świeżej rybki rozpalały nasze emocje. Nie przesadzaliśmy z rozmiarem pogromu otumanionej ryby. Na pewno nie wyłowiliśmy dostępnego limitu ale mieliśmy frajdę z łowienia. Po kilka rybek na zestawie to łowna opcja. Pokazałem Jankowi, że wcale nie trzeba łowić ryb tam gdzie najwięcej wędkarzy. Łatwiej i przyjemniej można łowić w głębi lądu. Bez falowania, bez krzyżowania zestawów, spokojnie i na temat. Wystarczająco, żeby zrobić małe zapasy i uszczęśliwić najbliższych. Wracając do bazy zrobiliśmy pętlę podróżując przez Śmiałą a później przez Martwą Wisłę. Na Martwej wskazaliśmy koledze najlepsze łowiska sandaczowe w Polsce. Oblukaliśmy wyspę Ostrów, gdzie rozbudowały się kiedyś gdańskie stocznie - kolebka Solidarności. Minęliśmy po drodze most wantowy i budowany pod Wisłą dwupasmowy tunel. Po drodze obserwowaliśmy ruch na nabrzeżach stoczni i portu i tak dopłynęliśmy do celu - do prastarej Twierdzy Wisłoujście. Dla nas to normalka ale mam nadzieję, że Jankowi podobała się taka eskapada. W końcu był naszym gościem a taka podróż zostanie mu w pamięci. Nie samymi rybami człowiek żyje. Kolejnego dnia odpoczynek dla nas ale nie dla Janka! Ten korzystał do woli z dobrodziejstw morza i uzupełniał zapasy śledzi w słoikach Łowił na maxa od samego rana, dzen w dzen - po kaszebści. Nie trzeba było długo czekać i postanowiliśmy pomoczyć kija na Zatoce Gdańskiej. Zdecydowaliśmy naprędce żeby pomęczyć "pełnomorskiego" śledzia i spróbować zahaczyć dorsza. Znowu w komplecie jak wcześniej popłynęliśmy na słoną wodę. Kilka miesięcy nie łowiłem dorsza więc próbowałem płynąć przez znane mi miejscówki i sprawdzić czy nie chapniemy jakiegoś potworka. Uwiesił się jeden Jankowi chociaż to nie ten, z tych do wędzenia. Co nam szkodzi popłynąć dalej, na głębsze łowiska gdzie pływają wędkarskie kutry zarobkowe? Znaleźliśmy je pod Helem, 10km od półwyspu, na tzw "kolanie" Nie musieliśmy tam dopływać. Jakieś dwa kilometry bliżej, przed boją rozgraniczającą tory wodne portów Gdańska i Gdyni znaleźliśmy ryby na echu. Na tzw "kamyczkach" znaleźliśmy tyle dorszy, że łowiliśmy je jak śledzie - po kilka na jeden zestaw. Na ekranach echosond wyglądały jak odbicia małych ryb na dnie, typowe śledziowe echa. W myśl wcześniejszej sugestii Okno (z domu Janek) chłopaki zrobili zestawy śledziowe z twisterami. Zamiast śledzi zaczęły wyjeżdżać bolki - małe dorszyki do 40cm Oczywiście trafiały się też mniejsze, te można było wypuszczać. Ja moczyłem szprotkę na 150g oliwce, macając dno też wyciągałem ryby. W końcu odpaliłem spina, dowaliłem główkę jigową 80g i solidną gumę 10cm. Na 35m głębokości bez pilkera i kotwiczenia też dało się łowić. Bywały okresy, że non stop mieliśmy brania. Na swojej wędce z dużą przynętą ciągle czułem podskubywania, zasysanie gumy. Od czasu do czasu branie bez zacinania. Bywało, że dorsz siadał na przynętę jak sandacz i zahaczał się za brzuszek. Wtedy wydaje się, że to solidna ryba. Nieźle pobawiliśmy się. Zamiast spodziewanych śledzi złowiliśmy kilkadziesiąt dorszyków. Tylko jeden, zabłąkany śledzik zawieruszył się w tej ławicy. Trudno na podstawie echa określić wielkość i rodzaj ryby na dnie. Pogoda dopisała i atmosfera na łodzi świetna. Czegóż chcieć więcej? Przez te dwa dni morda spalona choć sterowałem ustawiony plecami do słońca. Jednak fale odbijają promienie i wyszło, że się opaliłem. Gęba spuchła od tego Rentgena solidnie, jakbym spawał bez maski Wracaliśmy w doskonałych nastrojach już po zmierzchu. Światła na wybrzeżu odpalały się w miarę jak słońce chyliło się ku zachodowi. Podróż powrotna przebiegła bez przeszkód. W drodze a później na brzegu sprawiliśmy kilka świeżych ryb. Nakarmiliśmy wnętrznościami nieodłączne mewy. Ogromne ptaszyska aż się biły za kawałkiem padliny. Dorsze nie powalały wielkością. Czas żeby pokazać gościowi z głębi lądu jak łowi się prawdziwe rybska. Padł pomysł, żeby popłynąć po "morskiego lamparta" popołudniu, kiedy słoneczna lampa nie prześwietla tak wody i nie płoszy zbója. Po sprawdzeniu prognozy pogody wybór padł na środek tygodnia. Słaby zefirek z północnego wschodu, fala 0.0m - wcale nie najgorzej. Umówiliśmy się popołudniu, w komplecie u mnie pod chatą i szybko przeprawiliśmy się promem na Wisłoujście. Na łodzi cieplutko tak, że można było zdjąć kurtki i swetry. Wiatr nie przeszkadzał w murach Twierdzy a słońce grzało stare kości. Kilka pamiątkowych fotek, rozwijamy zestawy i ruszamy w drogę. Na zakolu kanału masa śledzi w toni. Nic to - mijamy ją beznamiętnie kierując się na wyjście z portu. Wiaterek wzmaga się, zakładam żeglarski sweter, czapeczkę. Coś za mocno dmucha. Po wyjściu z główek portu i osłaniającego nas wschodniego falochronu trafiamy na silne, upierdliwe fale z prawej burty. No nie Pany - nie tak miało być! Łódź jest pełnomorska, mogę śmiało płynąć ale nie chodzi o to żeby zmagać się z naturą tylko spokojnie połowić! Przy takiej fali i pewnym dryfie nie połowimy na spina, 15kg kotwica nie utrzyma półtoratonowej łajby. Bez sensu - załamka. Jako szyper odpowiadam za ludzi na łodzi. Jako marynarz nie ryzykuję na morzu. Zaraz za główką falochronu odbijam na zachód, w stronę plaży w Brzeźnie, z wiatrem i falą. Krótka rozmowa i i po chwili rozwijamy zestawy trociowe lub na fląderkę. W miarę oddalania się od falochronu fala rośnie i decydujemy się na powrót w koryto Wisły. Osłonięci od wiatru kierujemy się na most wantowy i rozwijamy zestawy trolingowe z woblerami Górala. Pada pierwszy okonek, później Krzychu ma piękne branie i krótki hol zakończony obcięciem zestawu! Ładny zębacz przegryzł plecionkę bez przyponu. Kilka delikatnych skubnięć, w końcu Janek zalicza sandacza. Wszystkie ryby wędrują do wody. O "złotej godzinie" pakuję się w świeżą górkę usypaną prawdopodobnie przez pracujące na Martwej Wiśle kopary i szalandy. Byłem zaskoczony wysokością i stromizną tych górek choć widziałem je na echu. W końcu zaryliśmy kilem jeden ze szczytów, ok 75cm pod powierzchnią wody. Silnik stop, załoga na rufę i wycofujemy. Obserwując ekrany widzę, że napływamy tyłem na kolejną górkę! Quźwa, co jest grane? Zdążyłem wyłączyć motorek i ryjemy stopą silnika po kolejnym szczycie. Autentyczna matnia! Znaleźliśmy się między dwoma górkami, sztucznymi, podwodnymi przeszkodami tam, gdzie wcześniej nigdy ich nie było! Wydawało mi się, że znam te rejony a tu zagwozdka. Zmieniło się! Samo życie. Przy próbie odpalenia silnika słyszę jak na wirniku pompy mieli się piasek. Niedobrze. Jeżeli wirnik nie wyrzuci ziarenek wytrze się i nie będzie obiegu wody chłodzącej silnik - to grozi przegrzaniem silnika, zatarciem. Równie dobrze mogą zatkać się kanaliki chłodzące w kadłubie silnika. Na szczęście udało się odpalić napęd, odpłynąć z tej strefy. Przestało szumieć ale często oglądałem się za siebie i sprawdzałem, czy jest chłodzenie? Do tej pory nie mam pewności, czy obieg wody i wirnik pompy nie dostał w kość? Przygoda musi być Jak nie linka sieci pod śrubą to lina kotwicy albo cokolwiek innego musi urozmaicić nam podróż. Trochę siwych włosów znów przybyło ale co tam... must be fun. Straciłem pożyczone kolegom dwa woblery. Trudno, raz kozie śmierć. Chyba byłem zły, czułem w sobie wędkarską złość. Nie udało się popłynąć tam gdzie zamierzałem. Dla Janka opisałem wcześniej wędkarskie przygody ze spiningową metodą połowu dorsza. Miałem nadzieję na podobne wyniki. Chciałem pokazać jak można łowić dorsze bez używania ciężkiego sprzętu i kaleczenia ryb kotwicami pilkerów. Tak bardziej sportowo, finezyjnie. Nie udało się, trudno. Może następną razą? Zobaczymy... Będziemy mieli co wspominać przez kolejne lata. Dzięki za kolejną, wspaniałą przygodę. Ahoj!

Ja kochać wiosnę. Ten czas, kiedy przyroda budzi się do życia, obserwuję ten stan na co dzień. Wręcz prowokuję rodzinę, szczególnie wnuczkę do poszukiwań tych zmian. Dzień robi się coraz dłuższy, temperatura rośnie, przybywa więcej słońca, światła. Człowiek lepiej się czuje. Chce się żyć! Kwiaty w ogródku zaczynają kwitnąć, mamić kolorami, ptaki stroszą piórka, zakładają gniazda, woda ożywia się. Nie inaczej jest w ogrodzie. To nic, że mieszkam w mieście. Tu się urodziłem i pewnie przeżyję ostatnie swoje dni. Odnajduję to co dla mnie najważniejsze i najciekawsze. Mimo, że wędkuję przez większość czasu w roku sezonu nie muszę kończyć zimą. Dysponując łodzią zacumowaną w bezpośredniej bliskości portowego kanału i morza mogę wypływać na wodę prawie każdego dnia. Mimo, że od późnej jesieni polujemy z kolegami na trocie podchodzące pod morski brzeg to wciąż rozglądamy się za wszelkimi rybami. Będąc w zasadzie non-stop na wodzie obserwujemy wiosną ławice szproty, certy, śledzia podchodzące co raz bliżej brzegu. Niejako jesteśmy w awangardzie wiadomości na ten temat, którymi dzielimy się z innymi wędkarzami. Wiosna to szczególny okres w życiu ryb. Większość gatunków przygotowuje się do tarła, intensywnie żerując grupuje się w ławice. Łatwiej je namierzyć, zlokalizować i złowić. Przez ostatnie lata upodobałem sobie morskie łowiska. Dla mnie to świadomy wybór. Opłaty za wędkowanie są znośne, łowiska nie przebłyszczone, nie przełowione i często można zaznać pięknych emocji przy holowaniu fajnej, mocnej ryby. Preferuję łowić dorsza, tego morskiego lamparta, także troć ale nie unikam kontaktów z flądrą, beloną czy pospolitym śledziem. Każdą rybę próbuję podejść na kilka sposobów. Przynęt na rynku jest sporo i większość wędkarskich metod można tu zastosować. Znaleźć własne, niestandardowe to już osobna frajda. Od lat propaguję łowienie z własnej łódki i przybliżam innym wędkarzom przepisy związane z taką koncepcją. Obserwuję coraz więcej łodzi i sądzę, że ten trend rośnie w szybkim tempie. Możliwe, że mam w tym swój udział. Dzisiaj, w pierwszych dniach wiosny spróbuję Wam przybliżyć mój oryginalny sposób na dorsza. Pomysł nie do końca mój bo zaobserwowałem go wcześniej u kolegów z Bydgoszczy ale zaanektowałem go do warunków swoich łowisk. Chodzi przede wszystkim o zastosowanie główek jigowych i ripperów do połowu tej ryby. Dorsze łowię celowo na małych głębokościach metodą typowego opadu sandaczowego. Używam zwyczajnej wędki spiningowej do połowu tej ryby. Nie widzę większego sensu męczyć nadgarstka i ręki ciężką wędką dlatego ciężar wyrzutowy oscyluje w granicach 35g. Główka jigowa 40-50g z gumą 10cm nie robi na niej większego wrażenia. Przez kilka godzin wędkowania nie odczuwam zmęczenia. Cienka, nie zużyta plecionka 014 spokojnie wystarcza do wyholowania 8kg ryby. Używam ostatnio, najczęściej sprawdzonego kręcioła Penn Slammer 360 Precyzyjny, lekki kołowrotek znanej marki, odporny na słoną wodę. Staję łodzią na określonej pozycji, najczęściej na 12-15m głębokości. Kotwiczę specjalnym ciężarkiem (ok 15kg ołowiu odlanego w menażce turystycznej). Wypuszczam i cumuję na dziobie ok 20m liny i pozwalam łodzi minimalnie dryfować w kierunku który mi odpowiada. Chodzi o to żeby mieć dobry kontakt z przynętą. W dryfie jest to zdecydowanie utrudnione. Nie szukam ławic ryb a miejsc gdzie może skupić się drobny pokarm małych ryb. Mogą to być resztki wraku, rowy po kotwicach ogromnych statków cumujących na redzie, podwodne górki, spady, dołki, kamienie... Tam kryją się małże, skorupiaki, krewetki, małe rybki. Na nich żeruje dorsz. Kiedy po kilku rzutach główką jigową 50g udaje mi się określić kierunek w którym płynie woda, staram się wtedy ściągać przynętę pod prąd. Po zarzuceniu przynęty (twister 4") czekam aż guma opadnie na dno. Po dotknięciu dna podbijam gumę przekręcając dwa, trzy razy korbą kołowrotka. Guma odrywa się od dna i szybuje w wodzie (pod prąd szybuje dłużej). To decydujący moment kiedy ryba ją widzi, czuje linią boczną i najczęściej wtedy atakuje. Branie czuć ewidentnie, zdecydowanie. Wystarczy lekko zaciąć i nie ma zmiłuj, z reguły ryba dobrze siedzi na haku 4-5/0. Czasem w jednym rzucie czuję kilkakrotnie na kiju jak zasysa przynętę zanim zaczepi o hak. Dorsz, jak wiele innych drapieżników ma ogromny pysk. 10cm guma to dla niego żaden problem. Łowię tą gumą dorsze w granicach 30 -80cm. Ta ryba nie ma jakiś specjalnych zębów ale jak zassie rybę to nie odpuszcza. Jeżeli nie mam brania i guma ponownie opadnie na dno luzuje się linka, którą znowu naprężam podbijając kolejny raz przynętę. Takie łowienie sprawia mi ogromną frajdę. Rzadko kiedy "usiądzie" bolek wielkości breloczka. Na większych głębokościach używam cięższych główek, z taką samą gumą. Czasem zakładam 3" - typowo sandaczowe. Jednak na głębokości np 35m trudniej kotwiczyć w jednym miejscu bez zastosowania odpowiedniej kotwicy i długiej liny. Taka lina powinna mieć 3-5krotną długość głębokości - tzn minimum 100m! Dla mnie to już przesada. Po za tym głębokość i dryf wody wybrzusza linkę z przynętą i trudniej wyczuwać branie. Wychodzę z założenia, że skoro potrafię odnaleźć ryby na małych odległościach, blisko portu to nie ma sensu gnać tam gdzie wszyscy. Pod Hel albo na "śmietniki" gdzie dominują małe ryby skupione w ławicach. Wolę złowić kilka ryb średnich rozmiarów niż wytępić ławicę okołowymiarowych breloczków. Mam większą frajdę i satysfakcję. Regułą jest, że na małych głębokościach dorsze unikają prześwietlonych łowisk. Wiosną, jesienią czy zimą woda jest względnie czysta i często naświetlona promieniami słońca. Staram się łowić w pochmurne dni albo przed zmierzchem. To moja ulubiona pora dnia na jakiekolwiek drapieżniki. "Złota Godzina" to dla mnie najlepszy czas na łowienie. Ostatnie promienie słońca zmuszają ryby do wzmożonego poszukiwania zdobyczy zanim zapadnie ciemność. Tracą ostrożność - to decydujący czas dla wędkarza. Pomimo, że potrafią żerować nocą to jednak wzrok na pewno jest im potrzebny. W takim miejscu właśnie i taką metodą o mało nie złowiłem swojej największej ryby w życiu. Nie dałem rady odciągnąć jej od dna. Kilka minut walczyłem z nią na naprężonej lince. Wyraźnie czułem jak szarpała łbem. Udało mi się podciągnąć ją pod łódź ale weszła w jakieś zawady na dnie. Nawet wtedy czułem jej szarpanie paszczą. Do tej pory to czuję w kościach, takich rzeczy nie zapomina się. Wiosna to chyba najciekawszy okres wędkowania. W zasięgu i niejako do dyspozycji wiele gatunków ryb. Robi się cieplej, łatwiej i wręcz przyjemniej. Każdemu polecam ten czas. Załączone miniatury